بعد از ان دعوت زيبا به ملاقات خودت

من چه حالی بودم

خبر دعوت ديدار ،چو از راه رسيد

پلک دل، باز پريد

من سراسيمه، به دل بانگ زدم

آفرين قلب صبور، زود برخيز عزيز

جامه تنگ در آر

و سراپا به سپيدی تو در آ

و به چشمم گفتم:

باورت ميشود ای چشم به ره مانده خيس

که پس از اين همه مدت،

ز تو دعوت شده است؟

چشم خنديد و به اشک گفت برو

بعد از اين دعوت زيبا به ملاقات نگاه

با تو ام کاری نيست

و به دستان رهايم گفتم :

کف بر هم بزنيد

هر چه غم بود گذشت ، ديگر انديشه لرزش به خودت راه مده

وقت آن است که ان دست محبت

ز تو يادی بکند

خاطرم را گفتم:زودتر راه بيفت

هر چه باشد،بلد راه تويی

ما که يک عمر بدين خانه نشستيم و تو تنها رفتی

بغض در راه گلو گفت:

مرحمت کم نشود

گويا با من بنشسته ، دگر کاری نيست

جای ماندن چو دگر نيست ، از اينجا بروم

پنجه از مو به در آورده به آن شانه زدم

و به لب هاگفتم:خنده ات را بردار، دست در دست تبسم بگزار

و نبينم که ديگر، که تو ورچيده و خاموش به کنجی باشی!!

سينه فرياد کشيد:

من نشان خواهم داد قاب نامش را در طاقچه ام

و هوای خوش يادش را ، در حافظه ام

مژده دادم به نگاهم،گفتم:

نذر ديدار قبول افتادست و مبارک باشد ، وصل پاک تو با برق نگاه محبوب

و تپش های دلم را گفتم:

اندکی آهسته

آ برويم نبری

پايکوبی ز چه بر پا کردی؟

پای بر سينه چنان طبل ،نکوب

نفسم را گفتم:جان من تو دگر بند نيا

اشک شوقی آمد

تاری جام دو چشمم بگرفت و به پلکم فرمود:

همچو دستمال حرير،

بنشان برق نگاه

پای در راه شدم

دل به مغزم ميگفت: من نگفتم به تو آخر، که سحر خواهد شد؟

هی تو انديشيدی، که چه بايد بکنی

من به تو ميگفتم:او مرا خواهد خواند، و مرا خواهد ديد

سر به آرامی گفت:

خوب چه ميدانستم

من گمان ميکردم ديدنش ممکن نيست

و نميدانستم بين تو با او حرف صد پيوند است

من گمان ميکردم...

سينه فرياد کشيد ،

خوب فراموش کنيد

هر چه بوده است گذشت

حرف از غصه و من گفتم و انديشه بس است

به ملاقات بينديش و نشاط

آفرين پای عزيز قدمت را قربان

تندتر راه برو ، طاقتم طاق شده است

چشم برقی ميزد

اشک بر گونه نوازش ميکرد

لب به لبخند ، تبسم ميکرد

مرغ قلبم با شوق ، سر به ديوار قفس ميکوبيد

تاب ماندن به قفس هيچ نداشت

دست بر هم ميخورد

نفس از شوق، سر سينه، تعارف ميکرد

سينه بر طبل خودش ميکوبيد

عقل شرمنده به آرامی گفت :راه را گم نکنيم!!

خاطرم خنده به لب گفت ، نترس

نگران هيچ مباش،سفر منزل دوست ، کار هر روز من است

چشم بر هم بگذار ، دل تو را خواهد برد

سر به پا گفت:کمی آهسته ،بگذاريد که من هم برسم

دل به سر گفت: شتاب

تو هنوزم عقبی؟؟

فکر فرياد کشيد:دست خالی که بد است ،کاشکی...

سينه خنديد و بگفت: دست خالی ز چه روی

اين همه هديه،کجا چيزی نيست!!

چشم را ،گريه شوق

قلب را عشق بزرگ

سينه ، يک سينه سخن

روح را، شوق وصال

خاطر .اکنده ياد

کاشکی خاطر محبوب قبولش افتد

شوق ديدار نباتی آورد

کام جانم شيرين

پای تا سر همه انديشه وصل